افسانه‌های ایرانی جلد 8

طنز و شوخی در ادبیات فارسی پیشینه‌ای دیرینه دارد. اگرچه مرز میان طنز، هزل و هجو همیشه روشن نبوده، اما هزل و هجو معمولاً به سخنان نیش‌دار با هدف شخصی اطلاق می‌شود، در حالی که طنز بیشتر برای شوخی و ایجاد مطایبه به کار می‌رود. در فرهنگ عامه، به‌ویژه افسانه‌ها، طنز نقشی گسترده و پررنگ‌تر از ادبیات مکتوب دارد. این گستردگی ناشی از فرهنگ شفاهی است که اجازه می‌دهد حرف‌هایی گفته شوند که شاید نوشتن آن‌ها دشوار باشد. افسانه‌های طنز از این ظرفیت بهره‌مند شده و لایه‌های عمیقی از خلاقیت و انتقاد را به همراه شوخی ارائه می‌دهند.