جوراب ساق بلند سفید

دی. اچ. لارنس نویسنده‌ای است که در دنیای خود غیرممکن به نظر می‌آید. او را باید در خانواده‌ای از نویسندگان و شاعران ناممکن قرار داد؛ کسانی که بیش از حد معاصرند، به معنای واقعی کلمه همیشه در حال پرتاب خود از گذشته به آینده‌ای هستند که همیشه در دسترس ماست، نه در گذشته. کسانی همچون فردریش نیچه و ژرژ باتای که نمی‌توان آن‌ها را در زمانه‌ی خود جا داد. ممنوعیت انتشار آثار لارنس در اروپا و آمریکا تا دهه 1960 و شهرتش به عنوان نویسنده‌ای جنجالی، تصویر اشتباهی از او به مخاطبان می‌دهد. با این حال، آنچه لارنس در پی آن است، جستجوی هماهنگی رمانتیک انسان با طبیعت است، با تمام خشونت‌ها و تناقضاتش. او به روابط انسانی از منظر طبیعت نگاه می‌کند و معتقد است که این رابطه‌ها باید از طریق طبیعت و نه از طریق قوانین و قراردادهای اجتماعی برقرار شود.