وقتی گم شدیم

اولین بار که تام با هواپیما پرواز کرد، هیجان زیادی داشت، اما به‌سرعت این هیجان جای خود را به کسل بودن و بی‌حوصلگی داد. ده دقیقه اول پر از احساسات متناقض بود؛ کمی ترسیده بود، اما بعد از آن خوابش برد. مثل همیشه، تصمیم گرفته بود تمام مسیر را بخوابد. خوابش شبیه یکی از آن خواب‌های عجیب و مبهم بود که در آن هنوز چیزی از محیط اطراف را احساس می‌کند. می‌دانست روی صندلی نشسته، صدای آزاردهنده موتور هواپیما را می‌شنود، اما عجیب‌تر از همه این بود که حس می‌کرد در فضای بی‌انتهایی شناور است. نه صندلی بود، نه هواپیما، فقط فضای تاریک و بی‌پایان دور و برش. ناگهان، با تکانی شدید از خواب پرید و احساس کرد که به سمت بالا پرتاب می‌شود. چشمانش را که باز کرد، کابین نیمه‌سوزان در برابرش بود. چند ثانیه‌ای طول کشید تا بفهمد کجا است. سپس متوجه شد که هواپیما در توفانی شدید گرفتار شده. به خانم گراهام و حرف‌های بارنی فکر کرد که گفته بود همه‌چیز درست خواهد شد. اما صدای همهمه‌ای از اطراف به گوشش رسید. ماسک‌های اکسیژن از بالای سر مسافران پایین آمدند و معلق در هوا قرار گرفتند. یکی از آن‌ها نزدیک‌تر شد، و تام فقط توانست با ترس و تعجب به آن نگاه کند.