گفت و گو با مرد گنجه ای

بعد از ماجرای کوره، دیگر هیچ‌چیز نمی‌خواهم. نه دنیای پر از صدا و آدم‌ها، نه آن شلوغی همیشگی. فقط می‌خواهم در گوشه‌ای از تاریکی پنهان شوم، از همه‌چیز فاصله بگیرم و تنها باشم. نگاه کن به آن گنجه‌ای که بیشتر اتاق را پر کرده؛ همان‌که انگار به زندگی من تعلق ندارد. اگر در آن نگاه کنی، هیچ چیزی نمی‌بینی، نه لباسی، نه نشانه‌ای از کسی که روزی اینجا زندگی کرده. گویی همه‌چیز محو شده، ناپدید. احساس ملال نمی‌کنم، فقط می‌نشینم و به سکوت خودم می‌اندیشم. گاهی حتی آرزو می‌کنم که گنجه یک قدم بردارد، در باز شود و از اینجا برود. فراموش کند که من در اینجا هستم. شاید اگر از یادها بروم، دیگر نیازی به پیدا شدن نباشد، شاید در گنجه‌ای دور از چشم دیگران، در آرامش گم بشوم. آیا آماده‌ای برای کشف دنیایی از سکوت و پنهان‌کاری که در دل این کلمات پنهان شده است؟