زبور مانوی

مانویت؛ آیینی رنگ‌پذیر و جهانی
مانویت به هر فرهنگ که راه می‌یافت، رنگ و آیین همان جامعه را به خود می‌گرفت. در ترکستان چین، با تأثیر بودایی، مرگ مانی را «به نیروانه رفتن» دانستند، درحالی‌که جوامع مسیحی آن را «به صلیب رفتن» نامیدند. مانی روح انسان را نوری در بند می‌دانست که باید از تاریکی جدا شود و به حیات جاودان برسد. این اسارت در سرودهای مانوی مانند کشتی‌ای توصیف شده که اهریمنان نور آن را به چنگ آورده‌اند. اما رسالت انسان، رهایی از این تاریکی و بازگشت به سرچشمه‌ی نور است.